Nú er komið að einum stórskemtilegum lið hér á fhingar.net en Skóhillan snýr nú aftur.  Fyrir nokkru setti ég mig í samband við Hallsteinn Arnarson fyrrum leikmann og fyrirliða FH liðsins og bað hann að rifja upp fótboltaferilnn.  Hallsteinn var einn af bestu leikmönnum FH í þau 10 ár sem hann spilaði fyrir félagið.  Hallsteinn var einn uppáhaldsleikmaður minn á sínum tíma og var einn af þessum leikmönnum sem gaf ávallt 110% í leik sinn.  Þetta er frábær lesning, "Skóhillan" Hallsteinn Arnarson

Ég var beðinn um að rifja upp fótboltaferilinn og hér fyrir neðan hef ég tekið saman helstu atriðin...

Ég ólst upp í Seljahverfinu í Breiðholti þar sem maður eyddi flestum stundum utan skóla með vinum og skólafélögum úti í fótbolta. Hverfisliðið okkar, Dalsel United, var ógnarsterkt og ekki fyrir hvern sem var að komast í það lið. Íbúð okkar og kjallari blokkarinnar voru sömuleiðis óspart notuð af okkur bræðrum og vinum okkar sem handboltavöllur.  

Pabbi tók mig oft með sér á handbolta- og fótboltaleiki, sem ýtti undir áhuga minn að fara að æfa handbolta og/eða fótbolta. Ég á góðar minningar frá leikjum FH-liðsins í handbolta, en liðið þá var mjög gott með Hansa Guðmunds, Kristján Ara og fleiri góða innanborðs. Heimavöllurinn í íþróttahúsinu Strandgötu var sannkölluð ljónagryfja og þar fékk maður að hitta hetjurnar sínar inni í búningsklefa eftir leiki.  

Einnig minnist ég þess að hafa setið og horft á FH fótboltaleiki með pabba í grasbrekkunni við völlinn í Kaplakrika, en þá léku með FH-liðinu leikmenn eins og Óli Dan, Viddi Halldórs og Janus Guðlaugs.  

Pabbi fór með  mig á 1-2 fótboltaæfingar hjá Leikni í Efra-Breiðholtinu, en ég hætti þar vegna áhugaleysis þjálfarans. Ég mætti svo á  nokkrar fótboltaæfingar hjá Fram með vini mínum, en pabbi hans var Framari. Þar fékk ég lítið að spila og í kjölfarið fengu feður annarra vina minna í hverfinu, sem voru miklir Víkingar, mig til að prófa að mæta á handbolta- og fótboltaæfingar hjá Víkingi.  
 

Árin í Víkingi

Með Víkingi spilaði ég bæði handbolta og fótbolta í sterkum árgangi alla yngri flokkana. Þegar ég var á yngra ári í flokknum, var KR besta liðið í fótboltanum með Heimi Guðjóns og Rúnar Kristins sem aðal menn liðsins. Á eldra ári mínu var Stjarnan okkar helsti andstæðingur bæði í handboltanum og fótboltanum, en í Stjörnuliðinu þá voru leikmenn á borð við Bjarna Benediktsson, núverandi formann Sjálfstæðisflokksins og Alþingismann, og Sigurð Bjarnason, fyrrverandi atvinnu- og landsliðsmann í handbolta.  

Á þessum árum snérist allt hjá manni um fótbolta og handbolta. Ég fór á flesta meistaraflokksleiki með Víkingi sem var með um tíma bæði sterkt fótbolta- og handboltalið undir stjórn Rússans Youri Sedovs og Pólverjans Bogdan Kowalzics. Sedov hafði gert lið Víkings að Íslandsmeisturum árin 1981 og 82.  

Maður var líka boltastrákur á félags- og landsleikjum á Laugardalsvellinum og safnaði eiginhandaráritunum leikmanna erlendra liða og landsliðsmanna íslenska liðsins. Draumurinn var að verða atvinnumaður í fótbolta eða handbolta.  

Ég var ekki áberandi leikmaður í yngri flokkunum, en var þó alltaf fastamaður í byrjunarliðinu í fótboltanum þar sem ég lék sem miðvörður eða sweeper. Foreldrar mínir voru mjög duglegir að fylgjast með mér í fótboltaleikjum, þau studdu vel við bakið á mér og hvöttu mig áfram. Ég hafði þroskast mikið sem leikmaður þegar ég kom upp í 2. flokk og Sedov þjálfari meistaraflokksins fór að mæta á leiki flokksins til að skoða mig og aðra efnilega leikmenn.  

Í lok sumars árið 1987 heimsótti ég bróður pabba í Kaliforníu og komst að því eftir ferðina að ég hefði átt að fá tækifæri til að spila með meistaraflokknum síðustu leiki liðsins í 2. deildinni, en það sumarið fór Víkingur upp í 1. deild. Það voru töluverð vonbrigði að frétta þetta svona eftir á, en ég hélt áfram að æfa og spila vel með 2. flokknum.

Síðan um mitt mót 1988 valdi Sedov mig beint úr 2. flokknum í byrjunarlið  meistaraflokksins í leik gegn Völsungi á Húsavík, þrátt fyrir að ég hafði aldrei mætt á æfingar með aðalliðinu. Liðinu hafði gengið illa og fyrir leikinn var liðið í sjöunda og næstsíðasta sæti.  

Kallinn gjörbylti liðinu fyrir leikinn með því að taka út úr liðinu 5 eldri fastamenn, suma setti hann á bekkinn og aðra út úr hópnum. Leiknum lauk með jafntelfi 0:0 og ég lék vel sem aftasti varnarmaður (sweeper). Ég man að það var töluvert fjallað um þessar breytingar á liðinu í dagblöðunum eftir leikinn, enda fyrrum fastamennirnir ekki sáttir með ákvörðun Sedovs. Flestir þeirra hættu svo á miðju sumri.  

Eftir fyrsta leik minn í meistaraflokki á móti Völsungi spilaði  ég 18 ára gamall alla 14 leikina sem eftir voru af tímabilinu, m.a. 2:0 sigurleik í bikarkeppninni í Kaplakrika gegn liði FH sem þá var á góðri leið með að vinna 2. deildina og tryggja sér sæti í 1. deildinni undir stjórn Helga Ragnarssonar og Ólafs Jóhannessonar. Sedov fékk það í gegn að ég hætti að æfa og leika með öðrum flokknum og einbeitti mér algerlega að meistaraflokknum. Við í Víkingi enduðum í 8. sæti í deildinni 1998 og náðum því að halda sætinu í deildinni sem nýliðar.  

Ég var lang yngstur í liðinu og var fyrsta árið kallaður eggið af nokkrum eldri leikmönnum liðsins. Sem yngsti leikmaðurinn þurfti maður að sjálfsögðu að fylgja skipunum Sedov um að þrífa bæði boltana og klefann eftir æfingar og leiki. Það gerði maður glaður enda bar maður alla tíð mikla virðingu fyrir Sedov.  

Þetta ár þjálfaði Sedov líka U-21 árs landsliðið og hann valdi mig til að leika fyrir Íslands hönd í tveimur leikjum gegn Hollendingum heima (0:1 tap) og Finnum ytra (1:2 tap) þá um haustið. Í öðru hvoru marki Finnanna renndi ég mér fyrir einn leikmann finnska liðsins sem var einn í dauðafæri fyrir opnu marki, en í stað þess að skjóta lék hann á mig og setti boltann í netið.  

Ég man vel eftir því að Sedov var afar óánægður með þessa varnartilburði mína og skipti mér fljótlega út af fyrir Óla Kristjáns, fyrrum leikmann FH og núverandi þjálfara Breiðabliks. Þegar ég var farinn af velli sagði kallinn við mig eitthvað á þá leið “Halli, how is this possible, he is younger than you” með sínum rússneska enskuhreim og vísaði til þess að ég hefði ekki átt að láta yngri leikmann plata mig svona. Kallinn nuddaði mér svo upp úr þessu það sem eftir var ferðar í Finnlandi.  

Ég var í handboltanum samhliða fótboltanum alla yngri flokkana, en hætti í handboltanum í öðrum flokki fljótlega eftir að ég fór að spila með meistaraflokknum í fótbolta. Ég sé í sjálfu sér ekki eftir því þar sem áhugi minn og geta var meiri í fótboltanum. Ég var aldrei nein skytta í handboltanum en var góður leikstjórnandi og hraðaupphlaupsmaður. Einhverjir Víkingar voru ósáttir við að ég skyldi velja fótboltann fram yfir handboltann.  

Það stóð alltaf til hjá mér að ganga í raðir FH, því mig langaði að spila fyrir félagið sem afi minn og nafni, Hallsteinn Hinriksson, stofnaði 15. október árið 1929 og pabbi lék með handbolta (og fótbolta) í fjölda ára. Auk þess teiknaði ömmusystir mín, Hrefna Árnadóttir, hið flotta FH merki. Talað var um að pabbi hafi viljað að ég færi í FH, en hann hafði ekkert með það að gera þó eflaust hann hafi verið sáttur með að ég skyldi velja FH væri ég að skipta um lið á annað borð.  

Fyrir tímabilið  1989 hringdi Helgi Ragg, þá þjálfari meistaraflokks FH ásamt Óla Jó sem lék með liðinu, í mig til að kanna hvort ég hefði áhuga að koma í FH. Mér fannst það spennandi en ákvað að spila allavegana eitt ár til viðbótar með Víkingi í efstu deild, bæði til að öðlast meiri leikreynslu og læra meira hjá hinum rússneska Sedov.

Ég lék alla leikina með Víkingi tímabilið 1989 er liðið endaði í 8. sæti deildarinnar annað árið í röð. Liðið var enn í fallhættu eftir leik gegn FH í 17. umferð, en hélt sér uppi á hagstæðari markatölu. Sedov var mjög góður þjálfari og litríkur karakter. Hann lagði mikið upp úr tækniæfingum og var oftast með á æfingum og manna bestur í reitaboltanum og skallatennisnum, þrátt fyrir háan aldur. Hann kenndi manni grunnatriðin vel, þ.e. að sparka rétt í boltann, taka rétt við honum ofl. Í Víkingsliðinu voru ágætir fótboltamenn, en einhverra hluta vegna náði kallinn ekki fram því besta í mörgum leikmönnum og liðinu. Hann hefði líklega þurft um eitt ár til viðbótar til þess.  

Ég lagði mitt af mörkum til að hjálpa FH liðinu í baráttunni um titilinn árið 1989 með því að brenna af vítaspyrnu 5 mínútum fyrir leikslok í jafnteflisleik Víkings gegn FH í Kaplakrika. ;-) Eftir leikinn var talað um að gamli maðurinn, Hallsteinn afi, hafi kippt í fótinn á mér í vítinu þannig að ég skaut bæði langt yfir og framhjá markinu. Maður horfði svo vonsvikinn á FH liðið missa af Íslandsmeistaratitlinum í hendur KA í lokaumferðinni og enda í öðru sæti deildarinnar.  

Eftir tímabilið  1989 ákvað ég að fara í FH. Sú ákvörðun gladdi m.a. hana Ingibjörgu ömmu mína rétt áður en hún lést. Það var þó erfitt fyrir mig að skipta um lið og yfirgefa Víking, því mig langaði að vera áfram hjá Sedov. En FH-ingarnir buðu mér þægilega sumarvinnu með boltanum sem réð miklu um að ég fór í FH.  
 

Árin í Fimleikafélagi Hafnarfjarðar (FH)

Tímabilin 1990-92:

Fyrsta tímabilið  mitt hjá FH fékk ég lítið sem ekkert að spila. Ég var þó alltaf í leikmannahópnum, var nokkra leiki í byrjunarliðinu og kom eitthvað inn á sem varamaður, m.a. síðustu mínútur síðari leiksins gegn Dundee United í Skotlandi. Óli Jó þjálfaði liðið áfram, en lék ekki með því líkt og árið á undan vegna fótbrots fyrir mótið. Hann vildi nota að mestu sömu leikmenn og höfðu náð öðru sætinu á Íslandsmótinu árið á undan. Viddi Halldórs var honum áfram til aðstoðar, en hann tók við af Helga Ragg sem hætti um vorið 1989. Einnig spilaði inn í að ég fór ekki með liðinu í æfingaferð til Portúgals þá um páskana, þar sem ég komst ekki vegna stúdentsprófa. Það kom þó aldrei til greina að hætta eða skipta um félag, ég vildi bara fá tækifæri til að sanna að ég ætti heima í byrjunarliðinu.  

Liðið  endaði í sjötta sæti Íslandsmótsins árið 1990 og lék fyrstu Evrópuleiki félagsins í knattspyrnu er það mætti Dundee United frá Skotlandi í Evrópukeppni félagsliða (UEFA Cup). Fyrri leikurinn í Kaplakrika tapaðist 1:3 þar sem Björn Jónsson, varnarmaðurinn sterki, skoraði fyrsta mark félagsins í Evrópukeppni, en sá síðari í Skotlandi fór jafntefli 2:2. Einhver misskilningur var í gangi milli stjórnar knattspyrnudeildar FH og stjórnar KSÍ um aldur minn árin 1990 og 91, þannig að ég fékk ekki fleiri tækifæri til að leika með U-21 árs landsliðinu.

Tímabilið  á eftir (1991) fékk ég loks alvöru tækifæri hjá Óla Jó, sem þá þjálfaði liðið fjórða árið í röð. Fram að þessu held ég að Óli hafi fyrst og fremst litið á mig sem aftasta varnarmann (sweeper), en nú fékk ég sjénsinn í byrjunarliðinu sem miðjumaður. Ég nýtti tækifærið, mér gekk vel, spilaði alla leiki liðsins og skoraði m.a. nokkur mörk.  

Ég lék þó ekki síðustu 4-5 leikina í deildinni því ég hélt í háskólanám til Kaliforníu. Ég hef því ekki á bakinu 1:8 tapleikinn gegn Val í seinustu umferðinni, sem að ég held sé versta tap liðsins á Íslandsmóti frá byrjun. Liðið lauk mótinu í áttunda sæti, en liðinu gekk þó vel í bikarnum og lék til úrslita í Bikarkeppninni í fyrsta skipti í 19 ár. Við lékum gegn Val í úrslitaleiknum og það þurfti tvo leiki til að knýja fram úrslit, þar sem vítaspyrnukeppni tók ekki við af framlengingu. Fyrri leikurinn fór jafntefli 1:1, en seinni leikurinn 3 dögum síðar tapaðist 0:1.

Ég hef nú oft sagt söguna af því hvernig ég breyttist skyndilega úr “kúk” í “kóng” hjá forráðamönnum knattspyrnudeildarinnar á einu tímabili. Árið áður fékk ég fá tækifæri með liðinu, en nú var ég allt í einu orðinn einn af “ómissandi” aðalmönnunum í liðinu og ég var fenginn til að fljúga heim frá Kaliforníu til að geta spilað bikarúrslitaleikinn. Ætli knattspyrnudeildin sé ekki enn að greiða niður kostnaðinn vegna flugmiðans. ;-) Sárt var að tapa úrslitaleiknum í bikarnum, en það gladdi mig þó að mitt uppeldisfélag, Víkingur, skyldi verða Íslandsmeistari 1991.

Njáll Eiðsson tók við af Óla Jó sem spilandi þjálfari liðsins tímabilið  1992 og Halldór Halldórsson, fyrrum markvörður og fyrirliði liðsins, var honum til aðstoðar. Ég lék alla leiki liðsins á tímabilinu og var m.a. fyrirliði liðsins í 2-3 leikjum. Njalli var, líkt og Óli, þjálfari af gamla skólanum sem lagði mikið upp úr útihlaupum, lyftingum og góðu líkamlegu ástandi leikmanna. Ég kunni vel við Njalla, hann var skemmtilegur persónuleiki en hann hefði aldrei átt að spila leikina sjálfur þó kallinn hafi verið í mjög góðu líkamlegu formi. Sjötta sætið í deildinni var niðurstaðan þetta árið.  
 

Tímabilin 1993-95:

Hörður Hilmarsson Valsari var þjálfari liðsins tímabilin 1993 og 94. Þórir Jónsson heitinn og Hörður störfuðu saman á þessum tíma og mynduðu sterkt tvíeyki með Þóri sem formann knattspyrnudeildar. Þeir höfðu báðir mikinn metnað fyrir hönd félagsins og vildu gera FH að góðu liði í íslenskri knattspyrnu.  

Fengnir voru til liðsins sterkir leikmenn og mikil samkeppni var um stöður í liðinu. Hörður var góður þjálfari sem vildi ná góðum árangri. Hann var mjög skipulagður, undirbjó liðið mjög vel fyrir mót og leiki og innleiddi marga nýja hluti (s.s. hádegisæfingar, aukaæfingar og sérsniðnar æfingar fyrir leikmenn). Allar æfingar hjá Herði voru vel skipulagðar og hátt tempó (mikill hraði) einkenndi æfingarnar.  

Hörður var sérstaklega snjall í sálfræðinni á töflufundum fyrir leiki, hann náði vel til manna, fékk þá til að hlusta og hélt mönnum á jörðinni eftir sigurleiki. Svo kryddaði hann oft fundina með alls konar “neikvæðum sögum” um FH liðið sem hann sagðist hafa heyrt “úti í bæ”, en eflaust voru uppskáldaðar. Með sögunum fékk hann menn til að leggja enn meira á sig og menn voru tilbúnir að “fórna” sér fyrir liðið.  

Leikmannahópurinn var firnasterkur og hvergi veikan hlekk að finna í liðinu. Liðið var vel skipulagt og samstillt, og spilaði frjálsan bolta í bland við taktískan leik þar sem lögð var áhersla á árangursríkan og beittan sóknarbolta ásamt öflugum varnarleik. Gríðarsterkt lið ÍA, með Sigga Jóns og Óla Þórðar innanborðs, vann Íslandsmótið tímabilin 93 og 94, og er líklega eitt besta knattspyrnulið landsins frá upphafi.  

Við náðum öðru sæti í deildinni bæði tímabilin (93 og 94). Fyrra árið lauk liðið mótinu með 40 stig, sem vanalega hefði átt að duga til að vinna mótið, en Skaginn endaði mótið með 49 stig. Við töpuðum báðum leikjunum gegn ÍA 0:5 árið 1993, m.a. fyrsta leik sumarsins. Seinna árið fengum við 36 stig, en ÍA 39 stig. Það tímabil vorum við í öðru sætinu nánast allt sumarið og gerðum 0:0 jafntefli á móti ÍA í báðum leikjum deildarinnar, í fyrstu og tíundu umferð. Liðið gulltryggði sér annað sætið, og þ.m. Evrópusæti, með því að sigra fjóra síðustu leikina.  

Það var þó sárabót varðandi annað sætið tvö ár í röð að liðið vann sér inn rétt til að taka þátt í undankeppni Evrópukeppni félagsliða (UEFA). Árið 1994 mætti liðið Linfield frá Belfast á Norður-Írlandi. Við unnum sigur heima 1:0, en töpuðum úti 1:3. Í útileiknum voru leikmenn Linfield vægast sagt ruddalegir og afar æstir, sem eflaust mótaðist af því viðkvæma ástandi sem ríkti í Belfast á þessum tíma. Stuðningsmennirnir voru líka mjög aggressífir og heitir, og sprengdu m.a. nokkra flugelda fyrir leikinn og á meðan leiknum stóð, flugelda  sem líktust þó meira alvöru sprengjum.

Tímabilið  1994 var óvenjulegt fyrir mig að því leyti að ég meiddist í 7. umferð, að mig minnir, og missti af næstu fimm leikjum liðsins – þ.á.m. tveimur bikarleikjum. Ég náði samt að spila báða Evrópuleikina gegn Linfield.  

Eftir tímabilið  1994 hætti Hörður sem þjálfari liðsins og tók við Val. Óli Jó var ráðinn þjálfari FH liðsins. Tímabilið  1995 var alveg skelfilegt. Fyrir tímabilið hafði liðið tapað gegn ÍA í úrslitaleik Litlu bikarkeppninnar uppi á Skaga og liðið byrjaði Íslandsmótið mjög vel með því að vinna tvo fyrstu leikina. Því var fátt sem benti til þess að tímabilið yrði jafn slakt og raun bar vitni.  

En svo komu 14 leikir í röð án sigurs. Aðalsmerki liðsins síðustu árin, sterkur varnarleikur, brást að miklu leyti og fátt gekk upp hjá liðinu. Liðið dróst gegn norður-írska liðinu Glenavon í forkeppni UEFA bikarsins, fyrri leikurinn í Lurgan fór 0:0 en heimaleikurinn tapaðist 0:1. Lánleysi liðsins í deildinni endurpeglaðist algerlega í seinni leiknum við Glenavon, við brenndum af vítaspyrnu, nýttum ekki fleiri góð færi og töpuðum síðan á vafasömu marki.  

Mikið  var lagt upp úr að ná góðum árangri í Evrópukeppninni, enda mikilvægt peninga-spursmál fyrir tiltölulega dýran rekstur knattspyrnudeildarinnar. Því miður tókst liðinu ekki að komast áfram í aðra umferð keppninnar eftir leikina við þessi miðlungsgóðu lið frá Norður-Írlandi.

Óli Jó hætti með liðið í lok ágúst og Ingi Björn Albertsson stýrði liðinu í síðustu umferðunum. Allt kom fyrir ekki, liðið endaði í 9. sæti og féll þar með í 2. deild með einungis 15 stig eftir 4 sigurleiki, þrjú jafntefli og 11 tapleiki.  

Það voru mikil vonbrigði að liðið skyldi falla þetta árið. Hrunið var mikið eftir 2 ár í röð í öðru sæti deildarinnar og sjö ár meðal þeirra bestu. Ljóst var fyrir mót að þetta yrði erfitt sumar því margir leikmenn úr byrjunarliðinu árið áður yfirgáfu liðið og fáir góðir leikmenn komu í staðinn fyrir þá. En enginn bjóst við að þetta færi svona illa.  

Manni fannst leikmannahópurinn vera alltof sterkur til að geta lent í fallbaráttu, því sami kjarni var til staðar. Leikmenn, þar á meðal ég, brugðust algerlega þetta árið.  Ég lék alla 22 leikina í byrjunarliðinu á tímabilinu, þar af 2 í bikar og 2 í Evrópukeppninni.  
 

Tímabilin 1996 og 1997:

Það urðu miklar breytingar á liðinu fyrir tímabilið 1996 er liðið lék í 2.deild í fyrsta skipti síðan 1988. Flestir lykilmanna liðsins skiptu um lið því þeir vildu spila áfram í 1. deildinni og einhverjir hættu. Ég og Höddi Magg vorum þeir einu úr byrjunarliðinu frá tímabilinu á undan sem voru áfram. Ingi Björn þjálfaði liðið áfram.

Ekki kom til greina hjá mér að skipta um lið á þessum tímapunkti, mér fannst ég þurfa að vera áfram og koma liðinu upp í efstu deild aftur. Það voru gríðarmikil viðbrigði fyrir mig að mæta á æfingar og spila leiki með tiltölulega ungum og reynslulitlum leikmönnum, sem sumir komu á ný til félagsins og fengu tækifæri þetta árið.  

Árin áður hafði leikmannahópurinn verið mjög sterkur og reynslumikill. En nú fann maður til dæmis mikinn mun á hraðanum á æfingum og það vantaði betra jafnvægi í liðið. Við misstum einfaldlega of marga góða leikmenn frá árinu áður til að geta náð góðum árangri í 2. deildinni. Við fengum reyndar tvo reynslumikla leikmenn til okkar, þá Danna Einars úr Víði og Skotann Ian McCall, en sá síðarnefndi lék einungis 5 leiki með liðinu þar sem hann meiddist í 7. umferð. Það hefði styrkt FH liðið mikið hefði McCall spilað fleiri leiki með liðinu.

Liðið  byrjaði mótið illa með tapi á heimavelli og jafntefli í kjölfarið. Eftir tap gegn ÍR í 7. umferð  ákvað Ingi Björn að hætta sem þjálfari liðsins og Helgi Ragg tók við liðinu. Danni Einars hætti sömuleiðis við þjálfaraskiptin þar sem Helgi vildi m.a. byggja á yngri leikmönnum. Liðinu gekk lítið betur eftir það og liðið endaði í 6. sæti í 2. deild. Ég var fyrirliði liðsins í flestum leikjunum.

Pétur Ormslev var þjálfari liðsins í tvö tímabil, 1997 og 98. Ég kunni vel við Pétur sem vildi að liðið héldi boltanum vel innan liðsins í anda liða Fram undir stjórn Ásgeirs Elíassonar. Pétur var sjálfur mjög góður fótboltamaður á sínum tíma og líklega einn af okkar bestu leikmönnum.  

Það hefur efllaust oft verið átakanlegt fyrir Pétur að horfa á leiki liðsins því leikskilningur hans sem leikmanns var mikill þannig að öll ákvarðanataka hans inni á vellinum var oftast rétt. Hann skildi t.a.m. ekki stundum hvernig sumir leikmenn tóku nánast alltaf rangar ákvarðanir með boltann, þeir t.d. gáfu boltann þegar þeir áttu að leika á mann og léku á mann er þeir áttu að gefa boltann.  

Fyrra tímabilið  (1997) var liðið lengi í gang en náði sér vel á  strik í seinni umferðinni með því að vinna síðustu 7 leikina. En það var of seint og liðið lauk mótinu í 3. sæti 1. deildar, sem var nýtt nafn á næstefstu deild í stað 2. deildar, með 39 stig, jafn mörg stig og ÍR í öðru sæti en með tveimur mörkum verri markatölu. Breiðablik varð í 4. sæti með sama stigafjölda og sömu markatölu og við, en með færri mörk skoruð. Ég var áfram fyrirliði liðsins flesta leikina.  
 

Atvinnumennska, eitt tímabil með Fram og háskólabolti í Bandaríkjunum:

Eftir tvö  tímabil í 2. deild og 8 tímabil í röð með FH langaði mig að skipta um umhverfi því mér fannst ég vera að  staðna sem leikmaður. Ég hafði engan sérstakan áhuga á atvinnumennsku, en vildi samt prófa. Úr varð að ég fór til Árósa í Danmörku og Hörður Hilmars kom mér í samband við forráðamenn Arhuus Fremad liðsins sem þá lék í næstefstu deild.  

Það stóð til að ég mætti á æfingu hjá liðinu, en það gekk ekki eftir þar sem liðið var í keppnisferð erlendis. Ég fór því heim aftur eftir um vikudvöl í Árósum. Í framhaldinu hafði ég samband við Ian McCall, skoska leikmanninn sem hafði leikið nokkra leiki með FH árið 1996. Hann var þá þjálfari Clydebank frá Glasgow í skosku B-deildinni og hann bauð mér út til æfinga með liðinu vorið 1998, sem ég þáði.  

Mér gekk ágætlega á æfingum með Clydebank og lék einn heima- og sigurleik með liðinu. Það var mikil lífsreynsla því Clydebank liðið kemur frá samnefndu úthverfi Glasgow-borgar, sem er (eða a.m.k. var) ekki fínasta hverfi borgarinnar. Á þessum tíma voru stuðningsmenn liðsins afar heitir og aggressífir í garð forráðamanna félagsins þar sem þeir síðarnefndu vildu flytja liðið burt frá Clydebank og mögulega til Írlands þar sem átti að byggja nýjan, stærri leikvöll. Stuðningsmennirnir púuðu á okkur allan tímann í leiknum og ögruðu m.a. þjálfaranum sem þeir kölluðu handbendi peningamannanna.  

McCall bauð  mér atvinnumannasamning með liðinu, en ég fann fljótt að atvinnumennskan átti ekki við mig. Það var t.d skrýtið að reyna að ræða við aðra leikmenn um eitthvað annað en fótbolta, því þeir vissu lítið um annað en fótbolta og treystu bara á að eiga nokkur góð ár í boltanum. Mig aftur langaði að læra meira og hugurinn leitaði til Kaliforníu þar sem ég hafði stundað háskólanám áður. Ég vissi að skrifaði ég undir atvinnumannasamning við Clydebank gæti ég ekki spilað í háskólaboltanum í Bandaríkjunum.  

McCall gat ekki skilið þá ákvörðun mína, að ég vildi frekar fara í háskólanám í stað þess að einbeita mér að fótboltaferlinum í atvinnumennsku, enda var skólaganga hans held ég af skornum skammti. Hann kom einfaldlega úr allt öðru umhverfi en ég, þar sem allt gekk út á að komast á atvinnumannasamning hjá einhverju liði, spila í nokkur ár og verða svo þjálfari.  

Ég ákvað  í kjölfarið að leggja draumnum um atvinnumennsku og einbeita mér þess í stað að spila í áhugamennsku á Íslandi. Ég æfði með FH undir stjórn Péturs á undirbúningstímabilinu en ákvað svo að skipta yfir í Fram eftir tvo fyrstu leiki Framliðsins í 1. deildinni og spila með þeim út tímabilið 1998.  

Önnur lið komu vissulega til greina en ég valdi Fram vegna þess að mig langaði að leika undir stjórn Ásgeirs heitins Elíassonar. Einnig hafði það sitt að segja að afi minn í móðurætt, Eiríkur K. Jónsson, lék knattspyrnu með Fram á sínum tíma og teiknaði m.a. Fram merkið. Það gladdi marga Framarana í móðurættinni að ég skyldi vilja spila fyrir Fram.  

Ég var mjög þakklátur Pétri fyrir að skilja mína afstöðu með að vilja skipta um umhverfi. Hann vildi auðvitað að ég léki áfram með FH liðinu þetta sumarið, en var þó sáttur með að ég skyldi velja að leika fyrir hans gamla félag, Fram. Það var vel tekið á móti mér í Fram, Ásgeir reyndist mér vel og einnig var gott að hafa Jón Sveinsson sem fyrirliða liðsins, en hann hafði leikið með mér í FH á árum áður.  

Ásgeir El var í senn skemmtilegur persónuleiki og góður þjálfari. Hann var oftast með á æfingum og var næstbestur í reitaboltanum á eftir mér að sjálfsögðu. Hans hugmyndafræði í fótboltanum gekk út á að liðin hans spiluðu boltanum í stað þess að kýla boltanum fram í von og óvon. Blessuð sé minning þess góða manns, Ásgeirs Elíassonar.

Ég spilaði um 13-14 leiki fyrir Fram í byrjunarliðinu, þar af 2 bikarleiki, og náði að skora eitt mark. Í 14. umferð eða í lok ágúst spilaði ég síðasta leik minn með Fram því ég hélt til náms í Kaliforníu á ný. Leikmannahópurinn var ekki nægilega góður og liðið endaði í 6. sæti í Úrvalsdeildinni.

FH liðinu var spáð sigri í 1. deildinni af þjálfurum liðanna fyrir tímabilið 1998. Ég fylgdist auðvitað spenntur með gengi FH liðsins þó svo ég hafi leikið með Fram í efstu deild. Líkt og árið á undan, var liðið lengi í gang. Eftir slæma byrjun á mótinu náðist góður árangur í síðari umferðinni er liðið sigraði 4 leiki í röð. FH var með bestu stöðuna fyrir lokaumferðina og sigur í síðasta leiknum gegn Fylki hefði skilað liðinu 1. deildarsæti.

Ég man vel eftir að hafa fylgst náið með lýsingu á leiknum í gegnum netið  á bókasafninu í háskólanum mínum í Kaliforníu. Þessi lokaumferð einkenndist af mikilli dramatík. Lengi vel leit út fyrir að FH færi upp þrátt fyrir 0:0 jafntefli í heimaleiknum gegn Fylki því óstaðfestar fregnir af leik Víkinga gáfu sömuleiðis til kynna jafntefli. Leikmenn og forráðamenn FH fögnuðu þó of snemma því Víkingar skoruðu mark á lokamínútu leiksins og hrósuðu sigri. FH liðið endaði því í 3. sæti, einu stigi á eftir Víkingi í 2. sæti og annað árið í röð munaði grátlega litlu að liðið færi upp í Úrvalsdeildina.  
 

Tímabilin 1999 og 2000

Það stóð alltaf til hjá mér að fara aftur í FH eftir að hafa reynt fyrir mér í Úrvalsdeildinni með Fram. Á þessum tíma var ég í háskólanámi í Kaliforníu og spilaði með skólaliðinu. Mér gekk mjög vel, skoraði m.a.s. segja nokkuð mörg mörk og var valinn í úrvalslið allra háskóla í Bandaríkjunum. Ég tók því ekki þátt í undirbúningstímabili FH liðsins, en lék þó með liðinu þá um sumarið. Magnús Pálsson var þjálfari liðsins 1999 eftir að Pétur Ormslev hætti. Liðið endaði í þriðja sæti þriðja árið í röð, nú einu stigi á eftir Stjörnunni sem enduðu í 2. sæti. Við unnum þó báða leikina gegn Fylki sem spáð var sigri og sigraði 1. deildina árið 1999.  

Árið 2000 lauk loksins eyðimerkurgöngu liðsins í 1 .deild er það vann sannfærandi sigur í deildinni og komst því aftur í efstu deild eftir 5 ára fjarveru. Logi Ólafsson var þjálfari liðsins auk þess að þjálfa kvennalandsliðið. Hann hafði hætt þjálfun Skagaliðisins árinu áður og

með honum ofan af Skaga komu til liðsins m.a. þeir Heimir Guðjónsson og Ólafur Adolfsson, báðir reyndir leikmenn sem styrktu liðið mikið.  

Logi undirbjó  liðið mjög vel fyrir Íslandsmótið og okkur var spáð  öðru sætinu, á eftir Val, og sæti í Úrvalsdeild í árlegri spá þjálfara 1. deildar. Logi kom með ákveðna festu og stöðugleika í leik liðsins, liðið var vel skipulagt og tryggði sér sæti í efstu deild með miklum glæsibrag með því að gjörsigra lið ÍR í Mjóddinni 7:0 í 16. umferð. Liðið var því komið upp í efstu deild er tveir leikir voru eftir og tryggði sér síðan meistaratitil deildarinnar í 17. umferð. Það var afar ljúf tilfinning að FH skyldi loks vera komið upp í efstu deild á ný. Við unnum síðustu 7 leiki tímabilsins, þar á meðal útileik gegn Val í síðustu umferðinni, og enduðum mótið með 43 stig, 13 sigurleiki, 4 jafntefli og 1 tapleik.  

Liðið  stóð sig líka vel í bikarnum, það sigraði tvö Úrvalsdeildarlið, Stjörnuna og Keflavík, en datt svo út í vítaspyrnukeppni í undanúrslitum gegn ÍA uppi á Skaga. Sá leikur var framlengdur eftir venjulegan leiktíma og í seinni hálfleik framlengingar fengum við víti og ég fékk kjörið tækifæri til að klára leikinn fyrir okkur með því að skora úr vítinu.  

En ég klúðraði  því, spyrnan var reyndar ágæt en markvörðurinn varði vel, en það breytir því ekki að ég átti að skora úr vítaspyrnunni eins og ég hafði gert í tveimur deildarleikjum liðsins og í vítaspyrnukeppni gegn Keflavík í bikarnum. Leikurinn fór því í vítaspyrnukeppni þar sem við töpuðum án þess að mér gæfist tækifæri til að skora úr mínu víti og bæta fyrir að hafa brennt af í framlengingunni. Ég tek því tap liðsins í þeim leik alfarið á mig. ÍA vann svo bikarinn það árið.  

Síðustu 2-3 ár mín í boltanum var kominn töluverður leiði í mig og ég hafði ekki sama áhuga á fótbolta og áður. Ég var kannski í þessu síðustu árin meira af skyldu við afa og félagið en af miklum áhuga. Eftir að liðið féll um deild árið 1995, setti ég mér það markmið að koma liðinu upp á ný. Það tókst loksins árið 2000 og áhuginn á fótboltanum kom að einhverju leyti til baka með betra gengi liðsins, sem gerði það að verkum að mig langaði að leika með liðinu í a.m.k. eitt ár til viðbótar í Úrvalsdeild. En þar sem stjórn knattspyrnudeildar stóð ekki við sinn hluta samningsins ákvað ég að hætta.  

Í framhaldinu höfðu einhver Úrvalsdeildarlið samband við mig og vildu fá mig í sínar raðir, en ég hafði ekki áhuga á því vegna þess að ég vildi bara spila fyrir FH. Ég ákvað því að segja þetta gott og hætta þrítugur knattspyrnuiðkun. Ég hefði vissulega viljað hætta með öðrum hætti, sérstaklega eftir þá hollustu sem ég hafði sýnt félaginu í 10 ár, en mér fannst ég geta þó hætt sáttur þar sem liðið var komið aftur í efstu deild.  
 

Lokaorð

Sumir segja að bestu ár manns í boltanum komi eftir þrítugt og kannski átti ég nokkur góð ár eftir. En menn verða líka að þekkja sinn vitjunartíma í boltanum og ég hætti, að mínu mati, á góðum tímapunkti. Þegar ég lít til baka, þá er ég nokkuð sáttur við fótboltaferilinn. Ég spilaði Evrópuleiki, úrslitaleik í bikar, prófaði atvinnumennsku og lék í háskólaboltanum í Bandaríkjunum. Vissulega hefði ég þó viljað vinna einhvern stóran titil, spila fleiri landsleiki með U-21 árs liðinu og fá tækifæri með A-landsliðinu.  

Maður kynntist og spilaði með mörgum leikmönnum, og fór í margar skemmtilegar keppnisferðir. Ferðin til Jamaíka árið 1991 stendur þó upp úr, meira þó sem skemmtiferð en góð æfingaferð. Leikmannahópurinn árin 1990-92 var mjög samhentur og mórallinn í hópnum afar góður. Það var mikið sprellað.  

Ég tel mig hafa verið góðan fótboltamann sem hefði getað náð lengra ef áhuginn og viljinn hefði verið meiri hjá mér. Ég var mjög heppinn að fá ungur Sedov sem þjálfara, en hann kenndi manni svo margt og mótaði mann sem knattspyrnumann. Maður bjó alla tíð vel að grunninum sem hann byggði upp hjá manni.  

Minn styrkleiki sem leikmaður var fyrst og fremst góður leikskilningur og tækni, mjög góð sendingargeta og ég spilaði alltaf fyrir liðið. Ég var líka mjög stöðugur leikmaður sem átti afar fáa slaka leiki. Hins vegar hefði ég mátt vera “eigingjarnari” inni á vellinum og viljað skora fleiri mörk. Tímabilin 1993 og 94 voru líklega bestu ár mín í boltanum.  

Ég var alltaf stoltur af því að spila fyrir FH. Ég var nánast alltaf í byrjunarliðinu og spilaði alla/flesta leiki. Ég var nokkrum sinnum valinn bæði efnilegasti og besti leikmaður FH, og sterkasti persónuleiki liðsins, og hlaut einu sinn háttvísisverðlaun KSÍ. Einnig var ég heppinn að meiðast nánast ekkert allan ferilinn þrátt fyrir mína spóaleggi en sterku sinar.  

Ég æfði alltaf vel, mætti á allar æfingar og reyndi ávallt að æfa meira en aðrir til að verða betri en næsti maður við hliðina. Sem fyrirliði lengi reyndi ég að sýna gott fordæmi inni á vellinum. Ég var t.d. aldrei rekinn af velli með rautt spjald og fékk ansi fá gul spjöld.  

Ég hef  fylgst með FH liðinu meira úr fjarlægð eftir að ég hætti sjálfur að spila. Það er gaman að sjá hversu vel liðinu hefur gengið undanfarin ár. Fimm Íslandsmeistaratitlar á síðustu sex árum er frábær árangur. Sömuleiðis virðist öll umgjörðin í kringum liðið með besta móti. FH er einfaldlega orðið að stórveldi í knattspyrnunni á Íslandi.  

Það er alveg synd að Þórir heitinn Jónson hafi ekki fengið tækifæri til að sjá meistaralið FH spila. Maður saknar þess virkilega að sjá ekki Þóri í kringum fótboltann í FH, en hann var alveg ógleymanlegur karakter sem vann í fjölda ára óeigingjarnt starf í þágu knattspyrnudeildarinnar og félagsins alls.  

En það  er alltaf kalt á toppnum og mikilli velgengni fylgir oft sú tilhneiging að menn fari að slaka á. Menn verða stöðugt að vera á tánum til að ná langt og halda liðinu í fremstu röð.  

Nú styttist í að nýja aðstaðan í Kaplakrika verði tilbúin, en hún ætti að verða mikil lyftistöng fyrir félagið.

Áfram FH.

Hallsteinn Arnarson.