Eins og ég minntist á áður gerði Óli frábæra hluti á árunum 1988-91. Það var hins vegar á brattann að sækja fyrir hann þetta tímabil. Gríðarlegar breytingar höfðu orðið á liðinu og erfitt reyndist að fylla í skörð sterkra leikmanna. Starf Óla var því ekki öfundsvert. Ég tók lítið þátt í undirbúningi fyrir mótið. Ég lék um fjögurra mánaða skeið með svissnesku liði og kom ekki í undirbúninginn fyrr en um miðjan apríl. Ég fékk gott tilboð frá Valsmönnum um veturinn en hafnaði því. Uppistaðan í liðinu var samt sem áður mjög sterk. Stebbi var í markinu, Óli Kristjáns, Jón Sveinsson og Auðunn Helgason voru í vörninni. Á miðjunni voru Steini Halldórs, Hallsteinn, Stefan Toth, Hrafnkell K. og Óli Björn Stephensen. Frammi voru ég og Jón Erling. Davíð Ólafsson og Arnar Þór Viðarsson spiluðu sína fyrstu leiki fyrir meistaraflokk og komu nokkuð við sögu sem og Níels Dungal og Lúðvík Arnarson.

Hörður og Milan Jankovic í baráttu í leik FH og Grindavíkur.

Hörður klipptur niður og víti dæmt í leiknum gegn Glenavon.

Það var leitað til Inga Björns Albertssonar til að reyna að bjarga sökkvandi skipi. Hann fékk fimm leiki. Það breyttist lítið við töpuðum gegn ÍBV og síðan gegn Breiðablik og vorum nánast fallnir. Við mættum Keflvíkingum á heimavelli í 16. umferð. Niðurstaðan varð 2-2 jafntefli og þar með vorum við endanlega fallnir. Lúðvík Arnarson skoraði tvö lagleg mörk, líklega hápunktur hans á ferlinum? Lúlli var mikil markamaskína í yngri flokkum en meiðsli komu í veg fyrir að hann næði að springa algerlega út. Það var dæmigert fyrir liðið að við unnum tvo síðustu leiki tímabilsins. Við enduðum með 15 stig í níunda sæti. Ég skoraði 8 mörk í deildinni og var sjötti markahæsti maður mótsins. Það skipti hins vegar litlu máli. Ég átti mína sök á fallinu eins og aðrir lykilmenn.

Það voru einnig aðrir þættir sem útskýra fallið. Fjármál deildarinnar voru í miklu ólagi og við náðum ekki að fylla upp í þau skörð sem urðu til á tímabilinu. Eftir sjö ár samfleytt í efstu deild, þau lengstu í sögu FH var komið að tímamótum á öllum vígstöðvum. Leiðtogarnir okkar utan vallar, Þórir Jónsson og Viðar Halldórsson, hurfu af vettvangi. Þeir voru eðlilega mjög þreyttir og vildu hleypa öðrum mönnum að. Þeir fylgdust auðvitað vel með en voru ekki í stjórn. Með þeim fór mikill sjarmi og lykilmenn flúðu af vettvangi. Ólafur Kristjánsson, fyrirliði, fór í KR, Jón Sveinsson, Auðunn Helgason, Þorsteinn Halldórsson, Stefán Arnarson fóru einnig. Þetta var gríðarleg blóðtaka. Ég var á báðum áttum hvort ég ætti að fara. Ég var þrítugur og hafði spilað í meistaraflokki FH í 15 ár. Ég hafði spilað níu landsleiki og að leika í næstefstu deild freistaði mín ekki mikið. Ég lét hins vegar tilleiðast aðallega vegna Þóris og Viðars sem lögðu mikla áherslu á að ég færi ekki. Þarna réð FH-hjartað en ekki skynsemin.

Ingi Björn Albertsson þjálfaði FH sumarið 1996

Árið 1996 var í sannleika sagt skelfilegt fyrir mig og FH. Ég náði mér aldrei á strik og liðið náði engu flugi undir stjórn Inga Björns Albertssonar. Það voru virkilega efnilegir strákar sem léku með liðinu þetta ár. Arnar Þór Viðarsson lék alla leikina, Daði Lárusson var í markinu, Davíð Ólafsson sýndi lipra takta og einnig Lúðvík Arnarson. Það voru fleiri ágætir fótboltamenn í liðinu, hinn frábæri félagi minn Hallsteinn Arnarson sem hélt tryggð við félagið, Hrafnkell Kristjánsson, Guðlaugur Baldursson og Jón Gunnar Gunnarsson fengu tækifæri með liðinu. Það voru einfaldlega of miklar breytingar á hópnum til að liðið gæti plummað sig. Ingi Björn Albertsson hætti á miðju tímabili og HelgiRagnarsson tók við og gerði ágæta hluti miðað við aðstæður. Við lentum í sjötta sæti með 22 stig, unnum sex leiki en töpuðum jafnmörgum. Ég skoraði 7 mörk, flest úr vítum. Ég lék illa og var einfaldlega búinn að fá nóg. Ég tilkynnti stjórnarmönnum deildarinnar í ágúst að ég ætlaði að breyta til. Ég vildi gera það með góðum fyrirvara og að koma heiðarlega fram. Ég vildi alls ekki að menn reyndu að fá mig til að skipta um skoðun. Það gat enginn gert.

Hörður í Valsbúningi í leik gegn sínum gömlu félögum

Pétur Ormslev var þjálfari árið 1998. Pétur hafði náð ágætum árangi með liðið árið áður og ég kunni vel við Pétur. Hann var stórkostlegur fótboltamaður en mér fannst hann reyndar svolítið sérstakur þjálfari. Æfingarnar voru rólegar en þegar kom að leikjunum þá var hann allt annar. Hann hafði frábært lag á að lesa leikinn og gera breytingar til að bæta leik liðsins. Ég átti í töluverðum erfiðleikum þetta tímabil með kálfana á mér og það tók mig tíma að komast í gang. Mér er minnistæður leikur gegn Þór á Akureyri í 2. umferð. Pétur tók mig útaf snemma í síðari hálfleik. Ég varð gersamlega trylltur. Að hann skyldi voga sér að taka mig útaf! Þannig hugsaði ég það. Ég lét Pétur heyra það óþvegið og fór alveg ofan í hann. Hann hélt hins vegar algerlega ró sinni. Einhverjar sögusagnir voru um það að ég hefði stangað hann! Sú saga er ekki rétt. Ég var eðlilega settur í skammarkrókinn fyrir næsta leik en þess má geta að við unnum Þór 1-0. Ég hélt mér á mottunni það sem eftir var tímabilsins eða eins og ég gat! Það voru skemmtilegir fótboltamenn í liðinu. Brynjar Gestsson, Davíð Ó, Jón Gunnar, Jónas Grani og Gummi Sævars. Svo voru harðjaxlar eins og Róbert Magnússon (ekki bróðir minn), Laugi og Daði var traustur í markinu.

Tolleringin fræga

Magnús Pálsson

Sæti í efstu deild orðið að veruleika eftir langa bið

Hörður fagnar marki sem Freyr Bjarnason skoraði

Við náðum frábærum árangri í bikarnum. Við slógum út Stjörnuna í 16 liða úrslitum, Keflavík í átta liða úrslitum eftir maraþon vítaspyrnukeppni. Við fengum erfiðan andstæðing í undanúrslitunum. ÍA uppi á skaga. Við áttum í fullu tré við þá og rúmlega það. Jón Þorgrímur kom okkur yfir og allt stefndi í sanngjarnan sigur en Skagamenn jöfnuðu með grísmarki 40 sekúndum fyrir leikslok þegar boltinn nánast fauk inn eftir hornspyrnu. Dæmigerð Skagaheppni. Logi tók mig útaf 10 mínútum fyrir leikslok og ég tók því ekki þátt í framlengingunni og vítaspyrnukeppninni. Hallsteinn Arnarson misnotaði víti í framlengingunni og leikurinn endaði með sigri heimamanna. Þvílík örlög, við vorum svo nálægt að komast í úrslitaleikinn. Þetta var hins vegar dæmigert fyrir sögu fótboltans í FH. Óheppni eða klaufaskapur, æi ég veit ekki. Nenni ekki að spá í það úr þessu. Ég skoraði 20 mörk í 18 leikjum í deildinni og varð markahæstur. Ég var einnig valinn leikmaður ársins annað árið í röð.

Ég hóf störf á Stöð 2/Sýn um mitt sumar árið 2000. Ég íhugaði að hætta eftir tímabilið til að sinna vinnunni og var meira að segja gerður að fyrirliða í lokaleiknum gegn Val. Ég lá undir feld eftir tímabilið. Mig langaði undir niðri að taka eitt ár í viðbót en ég vissi að það yrði erfitt útaf vinnunni. Ég sló til. Mig langaði til að prófa að leika aftur í efstu deild. Sú freisting var yfirsterkari þeirri að hætta. Logi styrkti liðið fyrir tímbilið, Hilmar Björnsson, Atli Viðar Björnsson og Jóhann Möller gengu til liðs við okkur. Hilmar var gerður að bakverði en hann lék með FH árið 1993 og kom þá um mitt mót. Hilmar hefur leikið bestu árin sín með FH og hann blómstraði í bakverðinum. Atli Viðar var frambærilegur sóknarmaður sem hafði skoraði mikið fyrir Dalvík. Heimir Guðjónsson lék frábærlega á miðjunni og Davíð Þór Viðarsson átti fast sæti í liðinu en ég þjálfaði hann í 5.flokki árið 1996! Hallsteinn Arnarson hætti hjá okkur og nokkrir fleiri eins og Ólafur Adolfsson og Jón Gunnar Gunnarsson. Undirbúningstímabilið hjá Loga var svipað og það fyrsta. Gríðarleg keyrsla. Við fórum aftur til Portúgals í stórskemmtilega ferð. Það sem stóð upp úr í þeirri ferð var sigur eldri leikmanna á yngri. Davíð Viðarsson fór fyrir sínum mönnum. Þeir léku Wimbledon-leikaðferðina, bombuðu fram og vörðust allir. Þeir náðu þriggja marka forskoti en við náðum að jafna og sigra í lokin. Þetta var fyrst og fremst sigur fótboltaandans. Ég skynjaði það að ég ætti erfitt með að komast í byrjunarliðið. Það var eins og Logi hefði ákveðið það að ég yrði 12. maður þessa leiktíð. Hann lék öðruvísi en árið á undan og mun varnarsinnaðri bolta. Það var að mörgu leyti skiljanlegt en stundum fannst mér varkárnin vera fullmikill sérstaklega á heimavelli. En þetta virkaði vel og árangur liðsins var mjög góður. Ég byrjaði á bekknum en kom alltaf inn á í síðari hálfleik. Atli Viðar Björnsson varð fyrir því óláni að slíta krossband í hné í 11. umferð og við það opnaðist minn möguleiki. Ég var ekki í góðu formi. Var búinn að vera slæmur í kálfanum og svo var vinnan tímafrek og ég hafði pínulítið gefið upp von um að fá að spila í byrjunarliðinu. Ég komst í betra form og sigurmark úr víti gegn KR í 12. umferð var sætt. Það var besti leikur minn á tímabilinu. Það var góður gangur á liðinu þegar kom að leiknum gegn Fram á Laugardalsvellinum í 16. umferð. Við gerðum 1-1 jafntefli og þar rann alvöru möguleiki okkar úr greipum að verða meistarar. Liðið átti ekki góðan dag. Mér var refsað og var sá eini sem tekinn var út úr byrjunarliðinu fyrir leik á heimavelli gegn KA í undanúrslitunum í bikarnum. Ég hlakkaði mikið til leiksins og það voru sár vonbrigði að sitja á bekknum. Við steinlágum 3-0. Ég kom inn á í síðari hálfleik en liðið var gersamlega andlaust. Ég byrjaði inn á gegn Grindavík í 17. umferð. Ég var þakklátur Loga fyrir það því það var síðasti heimaleikur minn fyrir FH. Leikið var á efri vellinum en aðalvöllurinn var í viðgerð. Það var rok og rigning en mér fannst það táknrænt að síðasti leikur minn var á þessum stað. Því þarna hóf ég feril minn á gamla malarvellinum. Ég fékk viðurkenningu frá stjórninni fyrir leikinn. Mjög fallegan platta. Við töpuðum leiknum og ég klúðraði víti. Það var hálfleiðinlegur endir en svona er boltinn. Við enduðum hins vegar á góðum sigri á Fylki í Árbænum í lokaleiknum. Ég kom inn á um miðjan síðari hálfleik. Ferlinum var lokið um 400 leikjum og 240 mörkum síðar fyrir FH. Þetta var ógleymanlegur tími sem veitti mér ómælda ánægju.

Eftirmáli
Þegar ég hafði lokið að skrifa tvo fyrstu hlutana og var að setja mig í stellingar að skrifa lokahlutann þá lést, langt fyrir aldur fram, Þórir Jónsson. Hann hafði gríðarleg áhrif á okkur alla. Ég tók þátt í að skrifa minningargrein um hann og það væri hægt að skrifa bók um þennan ótrúlega mann. Blessuð sé minning hans. Við sjáumst síðar.

Ég vil þakka öllum fyrir árin í FH og vona að einhvern tíma geti ég látið til mín taka utan vallar. Ég vil óska FH-liðinu góðs gengis á tímabilinu. Liðið er mjög vel mannað og til alls líklegt en við verðum að halda okkur á jörðinni. Fyrsti stóri titillinn er alltaf erfiðastur. Ég gekk í gegnum súrt og sætt með FH en það sem stendur upp úr eru félagarnir sem ég eignaðist. Auðvitað er alltaf söknuður að geta ekki lengur verið með í eldlínunni en svona er lífið. Allt tekur enda en minningarnar gleymast aldrei.